Geachte aanwezigen,

Ik begrijp nog steeds niet precies wie u allemaal bent en wat u allemaal precies doet, maar ik krijg sterk de indruk dat er zonder u geen kranten zouden bestaan. Zonder mij zouden er wel kranten bestaan, maar omdat ik ook wekelijks een kleine bijdrage aan een krant mag leveren, heb ik toch een beetje het gevoel dat we onder elkaar zijn. Daarom zal ik vrijuit spreken.

In de eeuwige discussie over het nut van kranten, meestal afgezet tegen de opkomst van het internet, gaat het, heel begrijpelijk, altijd om de vraag waarom mensen nog steeds de krant lezen. Wat is de aantrekkingskracht van het product? Dat is belangrijk om te weten als je een krant maakt, maar ik neem aan dat het ook voor adverteerders en advertentiemakers een relevante kwestie is.

De inhoud! Daar komt het dan meestal op uit. De verdieping, de kwaliteit, de achtergronden, de duiding, het prikkelen, de betrouwbaarheid en dus vooral... de inhoud!

Ik zou niet durven om deze geleerde opvatting zomaar tegen te spreken, maar staat u mij toe om het ook eens van een andere kant te belichten – namelijk van mijn kant. En dan bedoel ik niet mijn kant als columnist maar mijn kant als trouwe, tevreden krantenlezer.

Eén lezer, zult u zeggen. Wat moeten we met één lezer! Er worden elke week onderzoeken gedaan onder honderden, duizenden lezers! Maar vergis u niet. Ik ben namelijk niet zomaar een lezer. Zeker niet vanuit een advertentie-oogpunt.

Ga maar na: ik ben 26, dat is sowieso al interessant, en ik ben redelijk hoogopgeleid. Ik ben een zelfstandig ondernemer, in de creatieve sector nog wel, en ik woon in de grote stad. Ik verdien niet zo erg veel, maar dat wordt later vast meer en ik houd nu al genoeg geld over om allerlei dure onzin te kopen: een laptop, een flatscreen tv, een gietijzeren braadpan, etcetera.

Bovendien, en dat is misschien nog wel belangrijker, ben ik zo iemand die voortdurend bang is om iets te missen. Dat hebben heel veel mensen, en het is niet mijn favoriete eigenschap – bij anderen noch bij mezelf – maar het maakt mij volgens mij wel een interessante ijkpersoon. Als de krant alle abonnees die 37 keer per dag hun e-mail checken kan binnenhouden, dan komt het volgens mij wel goed.

Hoe dan ook: mij moet u dus hebben.

Waarom lees ik de krant? Daar zijn, (behalve natuurlijk de diepgang, de duiding, de inhoud, de diepgang, de achtergronden, de inhoud, blabla), daar zijn twee redenen voor, en allebei komen ze voort uit mijn doodsangst om iets te missen.

De eerste reden waarom ik elke dag de krant lees, en dat klinkt misschien gek, dat is dat hij er is. De krant ligt er, en als ik hem niet lees, word ik continu geconfronteerd met het feit dat ik iets mis. Als ik iets mis op internet, dan verdwijnt zo’n bericht meestal na een paar uur weer geruisloos in de krochten van het web. Maar de krant blijft liggen, en die gaat niet weg. En een dag later liggen er twee, en na een week liggen er zes. Zes misselijkmakende pakketjes vol gemiste informatie. Ongelezen weggooien is ondenkbaar, want stel je voor dat er iets interessants instaat, dat daarmee definitief aan mij voorbijgaat.

Nee, het feit dat hij er is, betekent dat ik hem elke dag helemaal lees.

Maar waarom neem je dan een krant, zult u vragen. Als het elke dag weer zo’n onvrijwillige martelgang is, waarom heb je dan überhaupt een abonnement?

Nou, dat is punt twee.

En ik wil voor de zekerheid nog even benadrukken dat ik hier dus niet zomaar vrolijk over mijzelf sta te babbelen, maar dat ik in feite de diepste, geheimste beweegredenen van een zeer grote, zeer interessante groep krantenlezers voor u blootleg, in de oprechte hoop dat u er iets mee kunt. (U merkt, ik projecteer mijn angst om iets te missen voor het gemak ook eventjes op u.)

Welnu.

De tweede reden waarom ik de krant lees, naast het feit dus dat hij tastbaar is, dat is dat hij eindig is. Behapbaar, als u wilt.

Kijk: als ik op internet het nieuws bekijk, en dat doe ik (net als u) voortdurend, dan heb ik een vast rondje van nieuwssites en weblogs dat ik afwerk. Het probleem daarmee is dat er op al die sites voortdurend nieuwe informatie bijkomt. Als ik klaar ben met mijn rondje, na een half uur of zo, check ik (uit angst om iets te missen) dus nog even de site waar ik begonnen was... en dan kan ik weer opnieuw beginnen.

Ik voel me dan net als de mannetjes die schijnen te bestaan die continu de Golden Gate brug schilderen: elke keer als ze aan het eind zijn, begint de verf aan de andere kant alweer af te bladderen. En op die manier kan “even het nieuws checken” dus makkelijk een halve dag duren.

Zo niet met de krant. Als je de krant uithebt, na een uur bijvoorbeeld, dan heb je hem namelijk ook echt uit. En morgen komt er pas een nieuwe, dus tot die tijd zit het werk erop. Meer kun je niet doen. Dat zijn de momenten waar ik voor leef.

Dat klinkt in sommige oren misschien alsof je van kinderen houdt omdat ze zo lekker compact zijn, maar zo bedoel ik het niet. De krant hoeft van mij ook helemaal niet dun te zijn, als hij maar eindig is. En de inhoud is weliswaar belangrijk, maar gek genoeg, als ik heel eerlijk ben, toch echt secundair.

Het is een ontluisterende conclusie, zeker omdat ik van de krant houd en zelfs van de krant leef. En ik heb ook geen idee wat u hier precies (of ongeveer) mee moet. Maar gelukkig zijn we onder elkaar en spreken we vrijuit.

Dank u wel.

24 03 2010