Jury-sessies waarin reclamecampagnes worden beoordeeld zijn als kabinetsformaties, of onderhandelingen over crisis-reddingsplannen. Een complex proces van praten, kijken, denken en aftasten gaat aan het vellen van een werkelijk oordeel vooraf. Met wat voor gezelschap heb ik te maken, hoe luiden de opvattingen, waar sta ik te midden van de voor- en afkeuren, ja wat vind ik eigenlijk? De meesten beginnen schoorvoetend, laten hier of daar een mini-argumentje vallen, een terloopse gedachtegang, een quasi-fluisterend commentaar. Steeds duidelijker tekent zich een gelegenheids-referentiekader af, dat tijdens de rest van het juryproces als toetssteen dient. Geen punt, het schept structuur en orde. Gaandeweg de sessie worden de grenzen van het kader opgerekt. De smaken worden meer ingekleurd, de discussies feller, de tongen scherper. De compromis-zucht maakt zo nu en dan plaats voor recalcitrantie, omdat iedere stem zich steeds meer laat gelden. Totdat het allemaal eindigt in een ultieme harmonie, want we willen wel met een beetje zelfrespect de auto in. Prima sessie, en nog een paar aardige contacten opgedaan ook. Ik ga niet zeggen dat het jureren voor Vakgoud en Multigoud niet volgens het kabinetsformatie-principe verloopt. Maar ik ga wel zeggen dat het een formatie is, waar ik jaarlijks veel genoegen aan beleef. Omdat het een jurering is zonder criteria? Omdat het een gezelschap is van bureaus, media en adverteerders die werkelijk alledrie met een andere blik naar campagnes kijken? Of omdat het kiezen van de beste dagbladadvertentie een overzichtelijk en dankbaar klusje is? Elk jaar opnieuw leiden de initiële mini-argumentjes en de terloopse gedachtegangen van dat bonte gezelschap juryleden in een paar uur zonder moeite naar een shortlist. En dat zonder criteria! Advertenties in de krant moeten zijn als de krant zelf, urgent en raak. De winnaar is het, de gehele shortlist was het ook. Pareltjes waar de krant er niet genoeg van kan hebben.

Voorzitter Vakjury Dagbladgoud 2008

Amsterdam, 23-3-2009

16 04 2009